In De rode draad van Kippenvel 754 van 28 maart stelde ik, dat Paul de Munnik zijn belofte niet heeft ingelost op zijn drie solo gemaakte albums.

Na het door hem in gang gezette uiteenvallen van Acda en De Munnik stelde hij immers in allerlei interviews voortaan alleen nog liedjes te willen zingen die hij leuk vond.

Daarmee suggereerde hij een koerswijziging ten opzichte van het uiterst succesvolle duo waarmee hij werd geïdentificeerd.

Die zette hij op ‘Nieuw’, ‘Goedjaar’ en ‘III’ echter maar gedeeltelijk in, want ook op die albums stonden slim berijmde teksten vol paradoxale woordspelingen en half afgemaakte uitdrukkingen naast meer ogenschijnlijk autobiografische nummers. Dat was de mix die we al kenden van de albums die hij met Thomas Acda maakte, met ‘Goedjaar’ als meest kenmerkende voorbeeld en wat mij betreft dus ook als dieptepunt.

Voor ik nu alle Paul de Munnik-fans op mijn virtuele dak krijg, zet ik als onderbouwing van mijn mening de recensies online die ik schreef voor muziekmagazine Heaven van ‘Nieuw’ en ‘III’.

Die maken eens te meer duidelijk wat ik bedoel.

Intussen wacht ik enigszins argwanend op het volgende album van de twee, want ‘Morgen wordt fantastisch’ is heel kenmerkend voor het geluid van Nederlands populairste muziekduo, maar graaft niet erg diep…

Paul de Munnik – Nieuw

Schreeuw

Acda en De Munnik waren zo’n begrip, dat de door de laatste geïnitieerde breuk een complete verrassing was.

Zijn wens nog eens opnieuw te beginnen maakte nieuwsgierig naar zijn solodebuut, juist doordat De Munnik vaak slechts tweede stem zong in dat vooral door ouder werk beroemde duo. Hij heeft echter een aan Acda veruit superieure, doorleefde stem, zoals onder meer in Als je me morgen ziet en Kom dan bij mij.

In zes van deze vijftien nieuwe nummers helt de Munnik met AeDM’s drummer Dave van Beek, idem bassist David Middelhof en de steeds aanwezige Sjako!-organist Patrick van Herrikhuizen over naar AeDM met inventief en soms woordspelig rijm.

In de andere, rauwere nummers zijn drummer Richard Heijerman en gitarist Wouter Planteijdt van Sjako! plus bassist Hein Offermans zijn ritmesectie. Dan lijken De Munniks teksten een autobiografischer laag aan te boren.

In het hartverscheurende Geen lied, de Blues zingt de enigszins publiciteitsschuwe De Munnik prachtregels als: Het is verliezen van de tijd/Opeens is Bram al tien jaar dood., terwijl hij ook Maarten van Roozendaal erin eert. Ook bijvoorbeeld in de Aznavour-adaptie Gister nog en in Laat gaan is zijn woordkeus directer dan voorheen, al blijven feit en fictie moeilijk te scheiden.

Met een emotionele tekst van vriend en invloed Vermeulen, die De Munnik op muziek zette in een voor Vermeulen kenmerkende stijl, sluit hij een verrassend sterk, muzikaal iets te divers album af, waarop hij zich voorzichtig vernieuwt en trouw blijft.

*** ½

 Gepubliceerd in Heaven 103, 2016

Paul de Munnik – III

Hinken.

De opener van de twaalf nummers op het derde soloalbum van De Munnik is een tekst van inspirator Bram Vermeulen waarvoor hij zelf opzwepende muziek schreef. Het is een credo voor dit album, want hij grijpt in de meeste songs thematisch terug op de persoonlijker songs van ‘Nieuw’.

In het tweede nummer rekt hij zijn muziek flink op met stuwende jazz, al blijft er zowel qua stijl als tekst een forse kloof tussen rapper Engel en zanger De Munnik. Ook in drie andere nummers verstopt hij zich achter van Acda en De Munnik bekend, inventief bedoeld rijm en woordspelingen, terwijl hij ook andere ambities heeft.

Zo betoont hij opnieuw een van zijn voorbeelden eer: na nummers van Aznavour en Sinatra zingt hij nu een liefdevolle versie van Joni Mitchell’s ‘A Case of You’.

In de acht andere songs slaat De Munnik zowel muzikaal als tekstueel een persoonlijke toon aan. ‘De Mooiste Die Ik Ken’ is een liefdesliedje waarin hij zijn tekst weliswaar entte op de springerige, impressionistische manier van tekstschrijven die Maaike Ouboter introduceerde, maar zijn woorden zijn teder en geïnspireerd.

Dat geldt eveneens voor de zeven andere nummers waarin hij ook voor een directe benadering kiest. Die komen ten goede aan zijn misschien autobiografische liefdesverklaringen, want De Munnik heeft een stem die gevoel overbrengt. De muziek onderstreept zijn woorden: die is daarin vaak zo evocatief als in de beste songs van zijn solodebuut.

Die intiemere songs tonen de tweeslachtigheid van De Munniks derde echter duidelijk aan: de vraag is wat Vermeulen daarvan gevonden had.

***1/2

gepubliceerd in Heaven 133, juli-augustus 2021

Eerdere berichten over Paul de Munnik en Acda en De Munnik vind je in de categorie Nieuws.